Aku seekor anjing, ingin menjadi orang.
Sedang kau yang orang, cita-citamu menjadi anjing.

“Anjing macam apa kau ini?” kata orang.

“Orang macam apa kau ini?” teriak anjing.

“Dasar anjing!”

“Dasar orang!”

Anjing menggonggong, auu... auu...
Orang menggonggong, auu... auu...

Anjing bunyinya menggonggong, bukan mengeong.
Orang bunyinya menggonggong, bukan mengiau.

Mana yang anjing, mana yang orang?
Siapa yang orang, siapa yang anjing?

Orang berteman semudah ia bertengkar.
Anjing bertengkar semudah ia berteman.

“Jangan memfitnah anjingku!” kata orang.

“Jangan menuduh orangku!” balas anjing.

“Jangan panggil aku anjing di depan orang!”

“Kau! Jangan panggil aku orang di depan anjing!”

“Kau bukan satu-satunya yang bisa menjadi anjing!”

“Kau pun bukan satu-satunya yang bisa menjadi orang!”

“Kau anjing, aku orang!”

“Bukan...!!!”

“Kau orang, aku anjing!”

“Tidak...!!!”


Anjing teriak orang
Orang teriak anjing

Mana anjing, mana orang?
Siapa anjing, siapa orang?

“Akulah yang anjing!” sergah anjing.
“Aku lebih memilih mati sebagai anjing terhormat
daripada hidup sebagai orang kotor sepertimu!”

“Akulah yang orang!” sergah orang.
“Aku lebih menyukai hidup sebagai orang yang anjing
daripada mati sebagai anjing kotor sepertimu!”

Kalau begitu, siapa anjing?
Siapa orang?

Kau anjing apa orang?
Aku anjing.

Kau orang apa anjing?
Aku orang.

Anjing apa orang?
Orang apa anjing?

Anjing, anjing, anjing.
Orang, orang, orang.

Anjing, orang, anjing.
Orang, anjing, orang.

Ah! Kau—

“Suruh anjing dalam dirimu itu berhenti menggonggong!”